Muzyka
Shamisen i taiko: brzmienie japońskiego dinner show
Co mówią hasła encyklopedyczne o trzystrunowym shamisenie i bębnach oraz jakie miejsce zajmuje w tym Osaka.
Zarezerwuj stolik ↗Szybka odpowiedź
Tak, muzyka to połowa spektaklu. Strona rezerwacji zapowiada grę na żywo na tradycyjnych instrumentach, a jej zdjęcia przedstawiają shamisen i duży bęben. Te uwagi wyjaśniają, czym są te instrumenty, na podstawie haseł encyklopedycznych, bez zgadywania dokładnego składu.
Dwa instrumenty w skrócie
| Co mówi Wikipedia | |
|---|---|
| Struny shamisenu | Trzy |
| Przodek shamisenu | Chiński sanxian |
| Zabawa z | Piórko do gry zwane bachi |
| Dotarliśmy do Japonii | XVI wiek, przez port Sakai w pobliżu Osaki |
| Taiko | Szeroki wybór japońskich instrumentów perkusyjnych |
| Taiko w Japonii | Zapisy wskazują, że bębny pojawiły się już w VI wieku |
Co mówi oferta
Strona podaje, że część przedstawienia stanowią instrumenty tradycyjne grane na żywo. Nie wymienia ich jednak. Na zdjęciach widać shamisen obok tancerki oraz duży bęben noszony między stolikami.
Shamisen
Wikipedia opisuje go jako trzystrunowy instrument tradycyjny wywodzący się z chińskiego sanxian, na którym gra się plektronem zwanym bachi. Gryf jest bezprogowy i smuklejszy niż gryf gitary, a korpus pokryty jest skórą.
Link do Osaki
Według hasła przodkowie shamisenu mieli dotrzeć w XVI wieku przez Sakai, port w pobliżu Osaki. Instrument przybył do Japonii za pośrednictwem Królestwa Riukiu, gdzie stał się okinawańskim sanshinem.
Gdzie to usłyszysz
Wikipedia podaje, że shamisen towarzyszy kabuki i bunraku. Instrument używany w kabuki ma cienką szyję, co umożliwia zwinne granie, natomiast instrument do przedstawień lalkowych ma dłuższą i grubszą szyję.
Bunraku w Osace
Bunraku to teatr lalkowy założony w Osace na początku XVII wieku, a Takemoto Gidayu założył w 1684 roku w Osace teatr lalkowy Takemoto. Wśród jego wykonawców znajdują się recytatorzy, lalkarze i gracze na shamisen.
Taiko
Według Wikipedii taiko obejmuje szeroki wachlarz japońskich instrumentów perkusyjnych. Zapisy historyczne sugerują, że bębny dotarły do Japonii pod wpływem chińskim i koreańskim już w VI wieku, a ich funkcje sięgają od komunikacji po teatr i ceremonie religijne.
W pokoju
Dźwięk bębna tuż przy stolikach jest odczuwalny fizycznie, nie tylko słyszalny. Jeśli usiądziesz blisko wykonawców, poczujesz go na własnej skórze, nie tylko usłyszysz.
Style, które wymieniają nazwy wejść
Wikipedia wymienia kilka stylów shamisenu: gidayū, narracyjny styl bunraku, tsugaru-jamisen, wirtuozowski styl ludowy z północnego Honsiu, oraz kouta, historycznie grywany głównie przez gejsze. W ofercie nie wskazano, który styl prezentują artyści.
Jak słuchać
Obserwuj prawą dłoń, w której trzyma się plektron, i wsłuchaj się, jak trzy struny odpowiadają bębnowi. Jeśli masz wybór, usiądź tak, by widzieć zarówno tancerza, jak i muzyków.
Skórki i struny
Wikipedia podaje, że struny były tradycyjnie jedwabne, a obecnie często nylonowe, oraz że korpus pokryty jest skórą — tradycyjnie psą lub kocią — przy czym dziś powszechnie stosuje się materiały syntetyczne. Nie mówi nam jednak, na czym grają Twoi artyści.
Taiko poza sceną
Wpis o taiko mówi, że bębny służyły do komunikacji, działań wojennych, akompaniamentu teatralnego, ceremonii religijnych i występów koncertowych. Kolacja z pokazem sytuuje się na teatralnym końcu tej długiej listy.
Osaka i muzyka
Osaka to miasto, w którym Takemoto Gidayu otworzył w 1684 roku swój teatr lalek, i w którym — jak się uważa — przodek shamisenu dotarł do pobliskiego Sakai. Shamisuen w Osace jest więc opowieścią zarówno lokalną, jak i ogólnonarodową.
Najczęściej zadawane pytania
Czy będzie shamisen?
Zdjęcia w ofercie pokazują jeden, ale strona obiecuje wyłącznie tradycyjne instrumenty na żywo.
Czy goście mogą grać?
Strona tego nie podaje.
Źródła